De sòlit quan che scrivo vó fò Vil
parché n campagna s’è pö n lebartà
ma l’àtar di me só mbatù nde n gril
che can dä l’osta l m’à mortefecà.

L’era li nchiüsa giü sünde na préa
e sentir con che lèna che l cantava!
Ste stave li a scultarlo l te stordèa
e mi g’ó fat capir che l me stüfava.

Tèe gril – go dit – vòria savir parchè
ne te desmäte n’amen dä cantar:
i canta a i to compagn, i ghe dä dré
ma però i desmät ac quan che l’è chiar.

Cantar l’é bèl, ma ti te ghe de sòt
dä mat. Parché ne pólset än moment?
E alméno te cantäste pär vargót
ma pènso che te cante tüt pär gnent…

Än däl dir “gnent” äl gril äl s’é voltà,
ma prima de parlar l’ä scorlì l có
po’ scultì che rispòsta che l m’ä da:
Che mi canto pär gnént l’è n pès che l só,

ma te ghé póc a ti vèh dä vantarte…
te perde ghiüsto l tèp – tat comà mi –
ä star lì a sgalibrar sü le to carte
parchè te scrive tüt pär gnènt a ti!